ඇය යන්න ගියා මැකිලා…
මැකිලා යන්න ගිය ඇගේ, පෙම්වතාව මට මුනගැසුනේ බොහෝම කාළයකට පස්සේ කොළඹ ජාතික පුස්තකාලයේ සිටින මොහොතකයි. පාසැල් කාළයේ පටන්ම මගේ හොඳ මිතුරෙක් වුනු ඉහත කී පුද්ගලයා දෙස සෑහෙන වෙලා බලාගෙන සිටි මට ඔහු තුලින් පෙනෙන්නට වුනේ මහා පුදූම පසුතැවීමක්. පුස්තකාලයේ පසෙකින් තියන ස්මාරකයට හේත්තු වෙළා ඔහේ බලාගත්ත අත බලාගෙන කල්පනා කරනවා.
මම ටිකක් ළං වෙලා ඔහුත් සමඟ කතා කරන්න පටන් ගත්තේ “මොකද මචං අවුලක්ද?” කියා අහන ගමනුයි. එතකොට තමයි ඔහු මාව හරියට අඳුන ගත්තේ, එතකන් ඔහු වෙන කල්පනාවක සිටි බවට ඒක හොඳ නිදසුනක්. “නැහැ මචං මට ජීවිතේ එපාවෙලා තියෙන්නෙ දැන්” යනුවෙන් එකපාරටම ඔහු පිළිතුරු දුන්නා. මගේ සැක කිරීම නිවැරදි වග මට දැනුණු ඒ මොහොතේ පටන් ඔහුට සිද්ද වුණු අකරතැබ්බය ගැන කරුණු හාරවුස්සන්නට වුනේ, වෙනකක් නිසා නොව දුක්ගන්නා රාජකාරිය මට නුහුරු දෙයක් නොවුන නිසාමයි.
සරසවියේදී මුලින්ම හමුවී ඇතිකරගත් පෙම් සබඳතාවක අවාසනාවන්ත කෙළවරක් තෙක් ඔහු මාව රැගෙන ආ අතර එතුලින් මා ඒ සිදුවීම දෙස බැලූ සැටි මේ අයුරින් පුංචි කඩදාසියක ලියා තැබුවා.
